Royal Belgian Society

PatiŽntes doen hun verhaal...

"Toen het verdict van kanker en later dat van een borstamputatie viel, kon ik maar aan ťťn iets denken: genezen. De verminking was op dat moment voor mij slechts bijkomstig.

Gedurende de behandeling, in afwachting van de langverwachte genezingsverklaring, moet je leren leven met de externe borstprothese. Zelfs al is deze in het begin zeker nuttig, het is niet bepaald aangenaam om er dag in dag uit mee te leven.

Daarna komt het moment van de reconstructie. Een reconstructie die niet enkel fysiek, maar ook moreel is.

Het is het moment waarop je je lichaam van voor de kanker terugvindt, waarop je in het reine kan komen met je Ďverminkingení. Het is de laatste stap, die niet alleen voor je partner en je kinderen, maar vooral ook voor jezelf noodzakelijk is. Je moet het lichaam dat je in de steek gelaten had, opnieuw leren appreciŽren.

Vooraleer me in dit Ďavontuurí te storten, heb ik 3 verschillende chirurgen ontmoet. Ik heb hen alle mogelijke vragen gesteld om me helemaal vertrouwd te voelen met de procedures. Daarna heb ik rustig de tijd genomen om goed na te denken over deze beslissing. Uiteindelijk koos ik voor een DIEP-reconstructie wat niet de gemakkelijkste oplossing was, maar wel een heel natuurlijk resultaat geeft.

Vandaag heb ik het allemaal achter de rug: de DIEP-flap reconstructie, de lipofilling sessies om de ronding te verbeteren, de reconstructie en tatoeage van de areola. Ik heb geen spijt van mijn beslissing. Welk type borstreconstructie je ook kiest, het is essentieel om je volledig op je gemak te voelen bij het medische team. De weg van de reconstructie was lang, maar dankzij de uitstekende zorg waarvan ik kon genieten, was ze niet lastig."

"In 2011, op 52-jarige leeftijd heb ik een volledige mastectomie van mijn rechter borst ondergaan als gevolg van een kanker graad 1 en de aanwezigheid van cellen in situ. Een maand later, ben ik begonnen met radiotherapie.

Sinds het verdict viel dat mijn borst moet verwijderd worden, wilde ik mij, via het internet, informeren over de verschillende reconstructietechnieken, want voor mij was er geen sprake van verminkt blijven. Ik moest en zou mijn vrouwelijkheid terugkrijgen en weer "heel" worden als voorheen. Ik heb ook op zoek naar getuigenissen op het internet, via verenigingen en kennissen die kanker gehad hadden. Voor mij was dit geruststellend, ik voelde me niet geÔsoleerd.

Het is nu iets meer dan een jaar, dat mijn borst volledig gereconstrueerd is - symmetrisatie, tepelreconstructie en tatoeage van de tepelhof - en ik ben nog steeds blij met het resultaat. Ik wil er ook op wijzen dat de operatie niet erg pijnlijk was en dat ik slechts ťťn maand werkonbekwaam was.

Aarzel vooral niet om meerdere adviezen te vragen wanneer meerdere antwoorden op onze vragen niet in de sereniteit en het respect voor de patiŽnt gegeven worden. Het is bovenal noodzakelijk dat er vertrouwen is tussen de patiŽnt en de chirurg. En wanneer we geloven dat we in goede handen zijn, is het belangrijk om niet bang te zijn, je moet ervoor gaan."